Humeur

Ik word wakker met Judy Garland. De cd-speler had ik ingesteld om mij om 6.30 uit het bed te zingen. Ik trek mijn gordijn open en kijk naar buiten. De nacht regent haar laatste kopje slootwater weg voordat ze vertrekt. Over the rainbow probeer ik te lachen. Het is natuurlijk pikkedonker. Nouja, relatief gezien. De lichten buiten zijn nog zo fel. Alsof hele bossen klaarstaan om omgezet te worden in stralingsenergie. Het blijft maar regenen. Blikvanger is toch wel het meterslange lichtgevende marketingsbord van Kwantum. Niet dat het zo een bevredigende naam is, dat het in megaletters is geschreven in welk lomp lettertype, dat het bord een afgrijselijk innerlijke pijn veroorzaakt, maar ook dat het zulk een verschrikkelijk lelijk oranje licht afgeeft. Nederland van nu? Het woord staat geprent in het hoofd. Kwantum, een vogelverschrikker zonder herseninhoud. Het betekent zonder meer een trieste ochtend. Somewhere over the Rainbow neurie ik hoopvol.
De toon waarop ik mijn dagelijkse kost kan gedijen was gezet. Ik kleed me aan, pak m'n spullen bijeen en begeef me naar de keuken. Koffie was al gezet. De kabouters? O, nee, dom van me. Is nog van gisteren. Dan maar de oplos. En die wist ik in de keukenkast te vinden. Even schrik ik dat ik dacht een oranje Kwantum te zien staan, maar het was gelukkig een pak Krekkers. Nog hopsakee, een boterham met kaas, of kipfilet, of wat er te vinden valt...'Een goed begin moet een goed ontbijt zijn, en dat is het halve werk?' Iets wat ik me altijd afvraag. Maar dan bedenk ik me dat werk altijd werk blijft, ook met goed ontbijt. De koffie smaakt goed. Net echt. Tenminste, alleen als je een doppio neemt. Anders is de kop zo flauw. Dan kan ik het beter even in de regen laten staan. Zijn de poolkappen nog ergens goed voor, dacht ik...Bitter, zo smaakt een dubbele oplos. Net echt, doeltreffend, productief. Dat is wat ik nodig heb; Wat werkend Nederland nodig heeft. Een goed ontbijt, en een dubbele oplos. Kwantum? Een dubbele, ja.

Ik moest de trein hebben van 7.45.